Super Size Me

On peut adorer, on peut détester, mais on ne peut plus l'éviter. Le fast-food est partout. C'est rapide, c'est commode, c'est pas très cher et quand on a faim, ça cale... Nous sommes pressés, nous sommes "nomades". Oui, mais à quel prix?
37 % des enfants et des adolescents américains ont un problème de poids. Deux adultes sur trois sont atteints de surcharge pondérale ou d'obésité. Ne doivent-ils s'en prendre qu'à eux-mêmes? Ou faut-il accuser l'industrie du fast-food? Comment l'Amérique est-elle devenue aussi grosse?
Pour mener son enquête, le jeune réalisateur Morgan Spurlock a traversé les Etats-Unis et a interrogé des spécialistes dans plus de 20 villes. Un ancien ministre de la santé, des profs de gym, des cuisiniers de cantines scolaires, des publicitaires, des avocats et des législateurs lui confient le résultat de leurs recherches, leurs sentiments, leurs craintes et leurs doutes. Son film donne aussi la parole aux clients, à la jeunesse américaine qui fréquente en nombre ce type de restaurants.

Mais le fil rouge de ce documentaire décapant est une expérience que Morgan Spurlock décide de mener... sur lui-même. Que se passe-t-il si vous ne vous nourrissez que dans les fast-foods? Sous la surveillance attentive mais inquiète de trois médecins et de sa petite amie, le voilà donc au régime MacMuffin, Big Mac, Royal Cheese, frites et Coca.
Comment vit-on en ne mangeant que ça ? À travers le pays, Spurlock rencontre et interroge des employés, des fans et des détracteurs de l'entreprise. Il décortique la situation alarmante des cantines scolaires, le déclin de l'éducation physique, la progression des dépendances à certains aliments. Et les mesures parfois extrêmes que certains s'infligent pour perdre du poids et recouvrer la santé.

Waarom zijn er zoveel dikke Amerikanen? Het antwoord wordt gegeven in Super Size Me, een
eerlijke en niets verhullende documentaire. Met de hamburger in de hand, toont Super Size Me de hoge
(juridische, financiële en fysieke) prijs die Amerika betaalt voor zijn niet te stillen honger naar fast food.

Er doemt een angstaanjagend beeld op want maar liefst 37% van de Amerikaanse kinderen en jongeren heeft last van overgewicht. Daarnaast kampt twee van de drie volwassenen met ernstig overgewicht. Ligt het aan hun eigen gebrek aan zelfbeheersing of ligt de schuld bij de fast-food ketens?
Filmmaker Morgan Spurlock ging op pad en interviewde experts in 20 Amerikaanse steden, waaronder Houston, de stad die te boek staat als de "Fattest City" in Amerika. Van chirurgen tot sportleraren, van koks tot kinderen, van wetgevers tot uitvoerders van de wetten, ze geven allemaal hun bevindingen, meningen en gevoelens bij de steeds verder gaande vetverzadiging.

Tijdens zijn reis gooide Spurlock ook zijn eigen lichaam in de strijd door een maand lang alleen te leven op eten van McDonald's volgens vier eenvoudige regels:
1) Geen uitzonderingen : hij mocht alleen eten wat er er aan de balie te koop was (inclusief water!)
2) als er hem supersize wordt voorgesteld, mag hij dit niet weigeren.
3) Geen uitvluchten: hij moest ieder product van de menukaart minimaal één keer eten.
4) Hij mocht geen maaltijd overslaan - dus ontbijt, lunch en avondeten.

Dit alles resulteert in een vette rekening, zorgwekkende bezoekjes aan een arts en een intrigerende zit voor iedereen die zich wel eens heeft afgevraagd of iemand alleen op fast food kan overleven. De film gaat in op de werkelijk vreselijke eettoestanden op scholen, de teruggang in goede voorlichting rond eetgewoonten en lichaamsbeweging op scholen, eetverslavingen en de extreme maartegelen
die mensen treffen om hun overtollige gewicht te verliezen en hun lichaam weer gezond te krijgen.

Super Size Me is een satirische stoot in de maag, vol vet en feiten m.b.t. de miljardenindustrie die onder vuur ligt door dokters, advocaten en voedseldeskundigen.

"Wilt u daar frietjes bij?" zal nooit meer het zelfde in de oren klinken.